Przyroda Tatrzańskiego Parku Narodowego jest unikalna na skalę Polski i bardzo różnorodna. Występuje tu 200 gatunków roślin wysokogórskich. Charakterystyczna dla Tatr jest piętrowość roślinności. Związane jest to ze zmiennością klimatu - im wyżej, tym chłodniej. Wyróżnia się dwa piętra – regiel dolny i regiel górny. Poniżej regla dolnego rozciągają się głównie pola uprawne. Regiel dolny zaczyna się powyżej 1000 m n.p.m. Na tej wysokości rośnie las mieszany z bukami i świerkami. Wyżej, w reglu górnym, dominują drzewa iglaste, a wśród nich modrzew i limba. Następnie zaczynają się zarośla kosodrzewiny. Górskie łąki zwane halami porośnięte są krzewinkami, trawami i ziołami. Hale zachwycają swoim widokiem wiosną, kiedy to rozkwitają feerią barw. Pierwsze zakwitają krokusy. Powyżej 2200 m n.p.m. są już tylko nagie skały porośnięte czasem mchami i porostami. W 1992 r. Tatrzański Park Narodowy został wpisany na listę światowych Rezerwatów Biosfery UNESCO.

Chyba najbardziej kojarzącym się z Tatrami zwierzęciem jest świstak. Żyje ich tu ok. 150 sztuk. Spotkać świstaka jest niezwykle trudno, znacznie łatwiej go usłyszeć. Charakterystyczny świst służy im do porozumiewania się między sobą. Na zimę świstaki zapadają w swoich norkach w głęboki sen. Nagromadzona warstwa tłuszczu pozwala im obudzić się dopiero wiosną.